add รูปเข้า space ไม่ได้อ่ะ

เราโง่ หรือ คอมบ้า เนี่ย เซ็งวุ๊ย

บ้า บ้า บ้า หงุดหงิดๆๆๆๆๆๆ

 

พอล่ะ บ่นพอล่ะ

ไปแล้ว

 

 

 

 

อ้อ....ตอนนี้พี่พุฒทำรายการตัวเองแล้นน๊า

อย่าลืมดูกัน ชื่อรายการ พุดต้าเร ITV จำวันและเวลาไม่ได้อ่ะ ....

 

ชอบพี่พุฒจัง อิอิ

ท่ามกลางความมืดมิดภายในห้องสี่เหลี่ยม

ขณะที่คนอื่นๆ ได้หลับไหลอยู่ในโลกใบน้อยของตัวเอง

มีเพียงแต่เรา ที่ยังไม่สามารถข่มตาให้หลับได้.....

 

เนื่องจากวันนี้มีเรื่องราวหลายร้อยพันอย่างประดังเข้ามา จนแทบจะรับมือไม่ไหว
ราวกับว่าร่างกายกำลังจะหลากสลาย เพราะหินลูกใหญ่ที่หล่นทับ...

 

เหนื่อย อ่อนล้า ท้อทอย หดหู่ สิ้นหวัง ....หมื่นร้อยพันคำก็ไม่อาจบอกเล่าอธิบายความรู้สึกของเราได้ในตอนนี้

หรือนี่จะเป็นบทพิสูจน์กำลังใจ หากสามารถต้านทานต่อสู้ผ่านไปได้ เราก็จะแกร่งมากยิ่งขึ้น
แต่ถ้าหากพลาดพลั้งผลิกล้มกลางทาง ....เราจะสามารถลุกขึ้นได้ใหม่????

 

มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานมาก ...ยากเกินกว่าจะสกัดกั้นน้ำตาเอาไว้ได้
ในใจว่างเปล่าโหวงเหวง ประหนึ่งคนไร้ความรู้สีกนึกคิด...

 

การแสวงหาสาเหตุของเรื่องนี้ ไม่ยากเย็นนัก...
เพียงเพราะแค่ ใครคนหนึ่งคนนั้นได้จากไป...
แต่เค้าก็ยังคงอยู่ในห้วงแห่งความคิดถึง...ภาพเก่าๆ ยังคงย้ำเตือน
ให้ไม่อาจหักห้ามใจได้...

 

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร...เราคงต้องยอมรับ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
ปรับแต่งจิตใจให้เผชิญกับสิ่งเหล่านี้ให้จงได้ ...

 

...............

 

ฉันไม่เคยมีใคร ฉันไม่เคยมีเธอ
ฉันไม่มีหัวใจ ฉันมันรักใครไม่เป็น

 

ฉันไม่มีตัวตน ฉันไม่รู้ร้อนเย็น
ฉันไม่มองไม่อยากแลเห็นสิ่งใด

 

คอยเตือนตัวเองอย่างนี้ เวลาอารมณ์อ่อนไหว
เวลาเผชิญความเหงาที่โหดร้าย ไม่ให้ยิ่งเศร้าเมื่อขาดเธอ

 

ฉันต้องไม่เป็นไร ขอแค่เพียงลืมเธอ
ขอไม่เจอ เธออยู่ในฝันอีกเลย

 

 

 

 

ขอบคุณ

ตาล...สำหรับคำแนะนำในคืนที่ยาวนานคืนนั้น ...ทำไม...เราคล้ายกันจัง
ก้อย...สิ่งที่ก้อยอยากให้เราทำมานาน ...เราทำได้แล้วนะ (รึเปล่า)
หมุ่ย...เรารู้แล้วว่า การที่เบื่อทุกอย่างรอบตัว มันเป็นยังไง
จุด...เราอาจจะเคยไม่เข้าใจ ว่าทำไมแกถึงยังคิดถึงคนคนนึงอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้เราเข้าใจแล้วล่ะ
บิ๋ม...คิดถึงมากๆ นะ มีเรื่องมากมายอยากเล่าให้ฟัง โดยเฉพาะเรื่องนี้...ไว้จะไปหานะ

 

และขอบคุณ เพื่อนๆ อีกมากมายที่อาจจะไม่ได้กล่าวถึง แต่ก็ยังคิดถึงเสมอนะ

ไม่ได้อัพมานานเลย

 

เพิ่งจะสอบเสร็จไปไม่นาน

ช่วงนี้ก็ทำรายงานใหญ่...

หนุกหนานๆ กันไป

 

ช่วงนี้ชีวิตราบเรียบ

มีหวือหวาบ้าง

ก็ดี มีความสุข

ดี๊ด๊าไปวันๆ

 

แต่ก่อนหน้านี้ดิ

สับสนไปหมด

ไม่รู้จะเอายังไงก็ตัวเองดี

อยู่ หรือ ไป...ต่างกัน?

 

แต่ตอนนี้หาทางได้ล่ะ....

เราควรจะหาความสุขให้กับชีวิต

ไม่ใช่ เอาความทุกข์มาบดบังชีวิตที่ควรจะสุขแบบนี้

 

เพราะฉะนั้น ก็เลยปลงกับทุกอย่าง

ไม่ยึดติด ก็ไม่เป็นทุกข์ ... จริงมั๊ย

 

ปล่อยวาง....