ตอนนี้นั่งอยู่ในห้องสมุด.....เข้ามาอ่าน "jet blue" ที่ผลัดผ่อนมานานมากล่ะ

หุหุ ยังไงก็ยังขี้เกียจอ่านอยู่ดี อ่านไปนิดๆ ก็เล่นเน็ต อ่านต่ออีกนิดก็เข้าเวป เฮ้อ... เมื่อไหร่จะจบซักทีเนี่ย

 

ขี้เกียจอ่านแล้วง่ะ เหอๆๆๆๆ

 

ไม่มีไรได้ใจซักอย่าวันเนี้ยอ่ะ ทุกอย่างขวางหูขวางตาไปหมด หงุดหงิด อึดอัด ฟึดฟัดชะมัด

 

เบื่อเบื่อเบื่อ............ 

 

 

 

วันก่อนเพิ่งมาดูเรื่องนี้ พอดีว่างๆ ไม่มีไรทำ ก็เลยลองหยิบมาดู ..... ซีรี่ย์เรื่องนี้ทำมาจากการ์ตูนขายดีของนักเขียนการตูนชื่อดัง Adachi Mitsuru 

 

ฮิโร คุนามิ พิชเชอร์ ทีมแชมป์เบสบอลระดับประเทศตอนมัธยมต้น เมื่อจบชั้นมัธยมต้น หมอบอกว่าข้อศอกมีปัญหาไม่สามารถเล่นเบสบอลได้อีก จึงได้ย้ายมายัง โรงเรียนมัธยมปลาย เซนซาวะ โดยสมัครเข้าชมรมฟุตบอล โดยย้ายมาพร้อม โนดะ อะซูชิ คู่หูจากทีมแชมป์สมัยมัธยมต้น โดยโนดะก็ไม่สามารถเล่นเบสบอลได้เช่นกันเนื่องจากหมอบอกว่าหลังมีปัญหา จึงไม่ได้เข้าชมรมเบสบอลเช่นกัน

     โคกะ ฮารุกะ ผู้จัดการทีมชมรมเบสบอล ของโรงเรียนเซนวาวะ ผู้ชื่นชอบเบสบอลมาก แต่สมาชิกในชมรมตอนนี้ เป็นทีมที่ไม่เป็นระเบียบและอ่อนหัดมาก ได้นัดแข่งกับทีมเบสบอลอื่น แต่ก่อนวันแข่งได้ถูกเขายกเลิก เพราะไม่อยากแข่งด้วย คิเนะ เรียวทาโร่ กัปตันทีมเบสบอลผู้หลงรักฮารุกะ จึงเสนอกับ ฮารูกะ ว่าจะให้ทีมฟุตบอลมาแข่งเบสบอลด้วย โดยมีข้อแม้ว่าถ้าชมรมเบสบอลชนะ ฮารุกะ ต้องย้ายไปเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอล โดยในวันแข่งชมรมฟุตบอลทำคะแนนนำชมรมเบสบอลไปขาดลอย และยังทำท่าทางดูหมิ่นทีมชมรมเบสบอล ทำให้ ฮิโร คุนามิ ทนไม่ได้จึงขอลาออกจากชมรมฟุตบอลและย้ายไปร่วมทีมเบสบอล พร้อมโนดะ อะซุชิ เพื่อนสนิทจึงย้ายไปร่วมทีมด้วย โดยเมื่อทั้งสองคนเข้าไปร่วมทีมเบสบอลได้ทำคะแนนไล่ฟุตบอลจนเกือบทันแต่แพ้ไป 1 แต้ม หลังจากวันแข่ง โคกะ ฮารุกะ จึงได้ตามไปขอให้ คุนามิ และ โนดะ เข้าชมรมเบสบอล แต่ทั้ง 2 ปฎิเสธเพราะหมอบอกว่าทั้งคู่บาดเจ็บไม่สามารถเล่นเบสบอลได้ ต่อมาทั้งคู่ได้รู้ว่า หมอที่รักษาตนเป็นหมอปลอมต้มตุ่น จึงช็อคมากจึงไปโรงพยาบาลให้ตรวจดูถึงได้ทราบว่าทั้งคู่ปกติดีไม่มีอาการบาดเจ็บ ในที่สุดจึงเข้าชมรมเบสบอล

     เมื่อเข้าชมรมเบสบอล ฮิโร คุนามิ ได้ตามหาคนในโรงเรียนมาร่วมทีมเพิ่ม เพื่อมุ่งสู่การแข่งระดับประเทศ โดยได้ คิเนะจากชมรมฟุตบอล ย้ายมาร่วมทีมด้วย และได้ลูกชายผู้อำนวยการโรงเรียนมาร่วมทีมด้วย แต่ผู้อำนวยการโรงเรียนจะยุบชมรมเบสบอล เนื่องจากไม่อยากให้ลูกชายเล่นเบสบอล ในที่สุดจึงได้ตกลงกับผู้อำนวยการว่าให้แข่งกับโรงเรียนมัธยมปลาย เมวะ ถ้าชนะจะให้ตั้งชมรม แต่ก็พลาดแพ้แต่ผู้อำนวยเห็นว่าลูกตนเองอยากเล่นเบสบอลจริงๆ จึงยอมให้ตั้งชมรมเบสบอลได้ ต่อมาผู้อำนวยการได้ติดต่อโค๊ชมาคุมทีมโดยเป็นพี่ชายของฮารุกะ และได้เปิดรับสมัครคนเข้าชมรมเพิ่มขึ้นและฝึกอย่างเป็นระบบ ทำให้ผู้เล่นในทีมดีขึ้น

     ในปีแรกของชั้นมัธยมปลาย โรงเรียนเซนซาวะ นำทีมโดย ฮิโร คุนามิ ฟิตเชอร์ผู้ขว้างลูกได้เร็วและแรงมาก สามารถพาทีมผ่านรอบคัดเลือกระดับจังหวัดไปแข่งระดับประเทศได้ พร้อมกับโรงเรียน เมวะ ที่นำโดย ฮิเดโอะ ทาจิบานะ จอมตีโฮมรัน เพื่อนร่วมทีมสมัย ม.ต้น ผ่านเข้าไปแข่งระดับประเทศเช่นกัน แต่แล้วในการแข่งระดับประเทศปีแรกนี้ โรงเรียนเซนซาวะ พลาดตกรอบแรกเนื่องจาก ได้รับบาดเจ็มที่ขา และโรงเรียนเมวะ ที่นำโดย ฮิเดโอะ สามารถพาทีมไปแข่งที่ สนามโคชิเอ็น ที่ทุกคนใฝ่ฝันได้สำเร็จ และสามารถชนะเลิศระดับประเทศด้วย

    ต่อมาในปีที่สองของมัธยมปลาย โรงเรียนเซนซาวะ ที่นำโดย ฮิโร คุนามิ สามารถพาทีมได้แชมป์ระดับประเทศได้สำเร็จ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้แข้งกับ โรงเรียน เมวะ เนื่องจาก ฮิเดโอะได้รับบาดเจ็บ และตกรอบไปก่อนแล้วทำให้ทั้งสองทีมอดแข่งกัน

     ต่อมาในปีที่สามของมัธยมปลาย โรงเรียนเซนซาวะ และ โรงเรียนเมวะ ก็ได้เจอกันในรอบชิงชนะเลิศที่โคชิเอ็น และเป็นการเจอกันครั้งแรกของ 2 ยอดผู้เล่น ฮิโร คุนามิ ฟิตเชอร์ยอดเยี่ยม ปะทะกับ ฮิเดโอะ ทาจิบานะ จอมตีโฮมรัน และในที่สุด ฮิโร คุนามิสามารถพาโรงเรียน เซนซาวะชนะเลิศได้สำเร็จ

     หลังจากจบชั้นปีที่สาม ทุกคนก้าวไปสู่ความฝัน ต่อๆไปของแต่ละคน โดย ฮิโร คุนามิ และ ฮิเดโอะ ทาจิบานะ ก้าวไปสู่การเป็นนักเบสบอลอาชีพ และโคกะ ฮารุกะก็ฝันอยากจะเป็นแอร์ฮอสเตส ส่วนอามามิยะ ฮิคาริก็ไปเรียนต่อ พร้อมทั้งเพื่อนๆทุกคนที่เรียนจบปีสาม ก็แยกย้ายกันไปสู่ความฝันต่อๆไปของแต่ละคน

 

 

 

 

 

 

ปิดท้ายด้วยรูปจาการ์ตูน

 

 

 

 

 

 

เมื่อวานนัด กะเพื่อนที่เขมะ หลังจากไม่ได้เจอกันมานานมากๆๆๆๆๆ  ทุกคนเหมือนเดิม อิอิ ที่สำคัญคราวนี้อุ๊มาได้

จริงๆ ต้องยกความดีความชอบให้ไอ้หมุ่ย .... นัดมาได้ขนาดนี้ !!! เยี่ยม  งั้นคราวต่อไป แกตัดการนะ อิอิ

 

นัดกันตอน 6 โมง แค่เจอกันก็เม้าท์สนั่นเมือง แล้วดันไปกินฟูจิ เค้ากินกันแบบเงียบๆ แต่พวกเรากรี๊ดกร๊าด วี๊ดว๊าย ดังลั่นร้าน

พนักงานคงอยากเดินมาด่า เพราะคุยกันเสียงดังมากๆๆ ถึงมากที่สุด พอเงียบปุ๊บ ร้านก็เงียบกริบ ไม่รู้คงในร้านได้ยินกันไปถึงไหน 555

 

เม้าท์สนั่น ใครเปิดประเด็น ทุกคนเสริมได้ ไม่เว้นแม้กระทั่งไอ้อร เดี๋ยวนี้ริอาจเม้าท์แตก อิอิ

 

สนุกมากๆๆๆ อ่ะ เมื่อคืน ดีใจมากๆๆ ที่ได้เจอพวกแกนะ ทุกครั้งที่กลับมาเจอกัน ช่วงนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่วิเศษมากๆๆ

มีความสุข คุยกันได้โดยไม่ต้องคิดอะไร ทุกอย่างมันไหลลื่นต่อเนื่องเกือบ 4 ชั่วโมงที่อยู่ด้วยกัน โคตร happy เลยว่ะ

จริงๆ อยากนัดพวกแกบ่อยๆ เจอกันเดือนละครั้งก็ดี คิดถึงมากๆๆๆ  

 

คิดแล้วก็อยากกลับไปเป็นเด็กมัธยมว่ะ อิอิ .... มิส มิส มิส

 

ไอ้อร ...เกาะเสม็ด เป็นคนคิด สานต่อด้วยนะ 555

แม่บิ๋ม ... ขอบใจมากที่บอกชั้นว่าต้องตื่นเช้าตอนถึงบ้านเนี่ย .... แต่ถ้าไม่ได้เศษเหรียญแก ชั้นกลับไม่ถึงบ้านว่ะ

ก้อย รูปๆๆๆๆๆ ส่งมาให้ด้วย แกไม่เคยส่งมาเลย

จุด หุหุ ขอซักคนได้มะวะ คนของแกน่ะ 555

อุ๊ ... ดีใจมากๆๆ ที่อุ๊มากอ่ะ จุ๊บๆๆ

หมุ่ย ความดีความชอบทั้งหมด ยกให้แกเลย เก่งว่ะ แต่จะเก่งมากกว่านี้ ถ้าแกจัดเลี้ยงรุ่นได้  อิอิ

 

และเพื่อนๆ คนอื่นๆ ที่เป็นประเด็นถูกเอาขึ้นมาพูดถึง 55 รู้สึกเกือบครบทั้งรุ่น อิอิ

 

รักพวกแกมากๆๆๆๆ แล้วเจอกันใหม่งานรับปริญญาบิ๋ม อีก 1 เดือนเท่านั้น 555

 

 

เพิ่มเติม ไปดูรูปได้แล้ว..... อิอิ จริงๆ ก็ส่งให้ครบทุกคนแล้วอ่ะนะ หุหุ