วันนี้ตื่นมาเพื่อจะ walk in ไปสมัครงานที่นึง ..... กว่าจะพยายามเอาตัวเองลุกจากเตียงได้นี่แทบแย่... ตอนแรกว่าจะนั่งรถเมล์ไป แต่อากาศร้อนเหลือเกิน ชุดก็หลายชั้น เลยต้องนั่ง taxi ไป                       ไปถึง ก็ตกใจ ทำไมคนเยอะจังฟะ ,,, แต่อย่างว่า คนว่างงานเยอะ ก็ต้องแย่งกันหน่อย

พยายามทำหน้า self สุดๆๆ แบบจริงๆ เค้าก็บอกแล้วแหละว่า ถ้ากรรมการว่างจะสัมภาษณ์เลย แต่ไม่ได้เตรียมตัวมาเลยสักนิดอ่ะ แบบว่ามาแบบชิวสุดๆ

ไปถึงก็กรอกเอกสาร (เยอะมากกกกกก เฮ้ย...แบบมีทั้งส่วนที่บริษัทอื่นๆ มีพวกรายละเอียดทั่วไป แต่ที่นี่มีถามความคิดเห็นเยอะแยะเลยอ่ะ เกือย 3 หน้าได้ เช่น

--- จากแนวทางการดำเนินชีวิต 38 ข้อ ที่ให้มา ชอบ 3 ข้อ ไหน เหตุผล

--- ระบบงานที่เก่า เป็นยังไง อธิบาย และพึงพอใจหรือไม่

--- หัวหน้างานเก่าเป็นยังไง อธิบาย และพึงพอใจหรือไม่

--- บริษัททีท่านทำงานหรือเคยทำนั้น มีสวัสดิการอะไรบ้าง และพึงพอใจหรือไม่

--- ท่านคิดว่ารายได้ปัจจุบันของท่าน เพียงพอหรือไม่

และอื่นๆ มากมาย จำไม่ได้ แบบทำไปก็นะ เหมือนเขียนข้อสอบเลยอ่ะ มือหงิก หงิกจริงๆ

แล้วก็มีแบบทดสอบ แต่ก็ไม่ยากอ่ะ เป็นแบบ มีรูปมาให้ แล้วรูปสุดท้ายควรเป็นไง ก็พวก Aptitude test อ่ะแหละ สนุกดี มี 36 ข้อ อันนี้ไม่ยาก แต่ข้อหลังๆ เริ่มขี้เกียจคิดอ่ะ แบบมันเริ่มยากขึ้น ซับซ้อนขึ้น หารการเชื่อมโยงยากอ่ะ เลยมั่วๆ ไป ประมาณ 3-4 ข้อหลัง

หลังจากนั้นเอาออกมาคืนพยักงานข้างหน้า เค้าก็บอกว่า ให้ไปทานข้าวกลางวันก่อน แล้วค่อยกลับมาตอนบ่ายโมง ไอ้เราก็เออดี เมื่อเช้ากินมาน้อยอ่ะ......กินแค่ไมโลเอง

ไปหาไรกิน แถวนี้หาของกินยากชะมัด มีร้านอาหารตามสั่งข้างทางอยู่ ก็เลยไปนั่งกิน รสชาติโอเคแหละ แต่ร้อนอ่ะดิ เฮ้อ.... ก็กินๆ ไป พอเสร็จก็กลับเข้าบริษัท ไปนั่งรอสัมภาษณ์

การสัมภาษณ์ มันมีหลายที่อ่ะ มีทั้งที่สัมภาษณ์ส่วนด้านหน้าเลย แล้วก็สัมภาษณ์ในห้องประชุมด้านใน .... นั่งรอไปเรื่อยๆ จนมีคนถูกเรียกไปสัมภาษณ์ (ส่วนด้านหน้า) ตอนแรกคิดว่าเป็นตัวเอง เพราะเห็นมองมา แต่พอเรียกชื่อดันไม่ใช่ หุหุ ... ก็รอต่อไปพนักงานคนนึงเดินมาบอกเราว่า ให้รอก่อนนะ กรรมการทานข้าวอยู่ ..... ก็นั่งชิวไป เริ่มตื่นเต้นล่ะ การรอคอยที่ต้องลุ้นที่มันตื่นเต้นจัง เรื่องของเรื่องไม่ได้เตรียมตัวมาอ่ะ หุหุ คิดว่ามากรอกๆๆ เสร็จกลับบ้านนอน แค่นั้น

คนที่ถูกเรียกไปสัมภาษณ์คนแรกของช่วงบ่าย (ด้านนอก) เสร็จ เค้าก็เรียนอีกคนต่อเลย ... ไอ้เราก็แบบเมื่อไหร่จะเรียกเนี่ย ลุ้นๆๆๆๆ นั่งเพลินๆ คิดคำถาม--หาคำตอบไปเล่นๆ สักพัก ก็มีคนมาเรียกล่ะ หุหุ ได้เข้าห้องประชุมด้านในล่ะ ......

กรรมการหน้าตาหน้ากลัว ไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่น้อย .... คำถามแรกเริ่มขึ้น

-- ตอนป.ตรี ทำด้าน graphic มานี่ ...(ตอบๆ)........ทำไรมาบ้าง .....(ตอบ).......... และคำถามก็จะเป็นการโต้ตอบกันมากกว่า ไม่มีไรมาก

-- เรียน ป.โท นี่ ภาคแบบไหน .......ทำไมไม่เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย .......................

-- มีผลงานไรที่ภูมิใจจากการทำงานมามั่ง.....................................

-- พี่น้องทำไรกันบ้าง .................. บ้านนี้ดู art กันทั้งบ้านเลยนะ ...นี่เป็นคำถามหรอ งง....แต่ก็ตอบไป

-- ทำไมอยากทำงานด้าน marketing............................. แล้วรู้มั๊ยว่า marketing ที่นี่เค้าทำไรกัน............... ตอบๆๆๆๆ STP , 4P กำหนด budget blahhhhhhhh

-- แล้วคิดว่าทำได้ ............ ได้แน่นอนค่ะ

-- ทำไมคิดว่าทำได้..............................

-- ถ้าอย่างนั้น เด๋วจะมี case ให้เอากลับไปทำ ซึ่งเป็น case ที่ marketing ที่นี่จะต้องผ่านทุกคน ให้เวลา 3 วันแล้วเอามานำเสนอ เพราะฉะนั้น วันศุกร์เอาแผนงานมานำเสนอนะ .................. ค่ะ ...... จำไม่ได้พูดไรต่อไปบ้าง

แต่ที่ยังงง คือ เสร็จแล้วหรอ แค่เนี้ยอะไร สัมภาษณ์ 5 นาทีได้มั้งเนี่ย ... เอาอีกแล้ว สัมภาษณ์ที่ไหนๆ ก็ถามนิดเดียว เหอๆๆ ทำไมไม่เหมือนคนอื่นอ่ะ เห็นถามตั้งนาน .........

ออกมารอเอา case ........... เพื่อเอากลับไปทำ อยากได้งานที่นี่จัง สินค้าเป็นแบบ FMCG ที่น่าสนใจมากๆๆๆ อ่ะ ระหว่างนั่งรอ ก็คิดไปเรื่อยว่า case จะเป็นอะไร เยอะแค่ไหน และเป็นภาษาอะไร 55 แต่จริงๆ ดีใจนะ เพราะรู้สึกว่า เค้าคงสนใจ (รึเปล่าวะ) คือติดใจว่าทำไมถามน้อยจัง เห็นคนที่สัมภาษณ์ข้างหน้า คุยตั้งนาน เห็นให้เล่านั่นนู่นนี่เพียบเลย ของเราไมนิดเดียวเองอ่ะ ตอนเดินออกมา คนที่นั่งรอ ยังมองหน้าเลยว่าทำไมเร็ว เหมือนเค้ามองหน้าเราแล้วก้มมองนาฬิกา .... อยากบอกเหลือเกินว่า งงเหมือนกันแหละนะ

ว่าแต่ไอ้ case นี่ดิ หุหุ จะยากมั๊ยหนอ ระหว่างรอ ก็คุยโทรสับ เล่าให้ฟังไปหลายคน ตื่นเต้นๆๆ ....

สักพักพนักงานเดินเอา case มาให้ หุหุ กระดาษ 1 แผ่น คือ case และสินค้าตัวอย่างให้เอากลับไปใช้ เพื่อจะได้เข้าใจ product มากขึ้น .......... กระดาษแผ่นเดียว หุหุ !!!!!! แอบมองๆๆ ว่ามีไรมั่ง โห...ต้องหาข้อมูลข้างนอกเองใช่มั๊ยเนี่ย....

ตอนพนักงานเค้าเอาเอกสารมาให้ แอบได้ยินคนข้างหลังพูดกัน เหมือนว่า ได้แล้วหรอ ...blah blah ....

เฮ้อ ........ ต้องมานั่งทำ case ให้ดีที่สุด อยากทำงานที่นี่นะ เพราะตัวสินค้าเลยแหละ โดนใจมากกก บรษัทก็โอเคอ่ะ สวยดี ไม่ไกลมาก แต่มาลำบากแฮะ

จริงๆ ตอนแรก กลับถึงบ้านก็อ่าน case แล้วล่ะ อืม ไม่มีไรในหัวเลยว่ะ จุดเด่นของสินค้าคือไร คนใช้เป็นใคร จับกลุ่มไหนล่ะ ราคาล่ะ เหอ ไม่มีอะไรเลยพี่น้อง กระดาษแผ่นเดียวแผ่นนั้นไม่บอกอะไรเลย ต้องคิดเอง และที่สำคัญมั่วไม่ได้ หุหุ แต่ก็เอาเหอะ ยังไงก็ต้องสู้ พยายามเข้าไว้ เป็นไงเป็นกัน

ช่วงที่ผ่านมา ทำงานเยอะมากๆๆ อ่ะ เหนื่อยนะ แต่ก็รู้สึกดี รู้สึกว่ายุ่งๆ วุ่นวายๆ ไอ้ที่เคยเหงาๆ มันเลยหายไป

 

แล้วก็ได้มือถือใหม่แล้วด้วย หลังจากที่โดนไอ้คนเวรขโมยไป.... ซื้อรุ่น 5610 สีน้ำเงินมา ชอบมากกกก

ชอบดีไซน์ ชอบความสามารถ ที่สำคัญ คือ มันไม่เกินงบที่หามาได้น่ะ 555 ช่วงนี้เลยบ้ามือถือ กดเล่นมันทั้งวันอ่ะ

คือแบบ จริงๆ แอบรู้สึกว่า มือถือรุ่นนี้มันมี bug เยอะนะ เพราะว่า เวลาเปิดเพลงมันมีเสียงตุ๊บๆ ออกมาจากลำโพง

แต่คนอื่นๆ ที่ใช้ก็บ่นเรื่องนี้ แต่ไม่เห็นจะหาทางแก้ได้เลย ไม่รู้ทำไง ก็ต้องทำใจยอมรับมันไป แล้วก็จอมันกระพริบด้วย

แต่ตอนนี้ไม่กระพริบล่ะ หรือว่าไม่ได้เล่นนานๆ ก็ไม่รู้ .... จะว่าไปรุ่นเก่าที่หายไป อาจจะทนกว่านะเนี่ย

แต่ก็เอาเถอะ โดยรวมมันโอเคในระดับที่ยอมรับได้ ที่สำคัญมันดูดีมาก 555

 

หลงรักมือถือรุ่นนี้เอามากๆ อ่ะ (กำลังบ้าเห่อ)

 

---------------------------------------------

 

ช่วงนี้ ต้องพยายามขยันทำ IS เพราะเด๋วจะไม่มีเวลาทำแล้ว

แต่ก็นะ ขี้เกียจ แล้วกรู้สึกว่ามันยากอ่ะ เฮ้อ ..... คิดแล้วก็เซ็งตัวเอง

 

แต่ตั้งมั่นกับตัวเองแล้ว ว่าจะต้องทำให้เสร็จบทที่ 2 ให้ได้ในเร็ววันนี้

 

----------------------------------------------

 

ช่วงนี้ชอบเพลง "ถ้าในโลกนี้ไม่มี" กับ "เมารัก" มากๆ อ่ะ

ไม่ได้อกหัก ไม่ได้เป็นอะไร แต่ชอบ อ้อ แล้วก็ชอบวง Getsunova มากๆๆๆ ด้วย

ชอบมันทุกเพลงที่ MP3 มีออกมา 555 รออัลบัมเต็มออก ซื้อแน่นอน เสียงนักร้องนำได้ใจ

เหมือนคนเมาๆ ดี อิอิ

 

---------------------------------------------

 

อ้อ ตอนนี้กำลังเล่น buddy กับเพื่อนๆในรุ่นอยู่

คิดว่าเดาออก ว่าใครจับได้เรา แต่ยังไม่แน่ใจ 555

ต้องใช้เวลาสังเกตุอีกหน่อย อิอิ

ส่วนคนที่เราจับได้ นี่ ไม่พูดดีกว่า เด๋วเดากันถูก

เล่นแบบนี้ก็สนุกดี ขนมกินเยอะเลยอ่ะ

เรียนไปกินไป ไม่ง่วงด้วย 555

 

ไปล่ะ ดีกว่า ไปหาไรอย่างอื่นทำต่อ

 

ชื่อหัวข้อไม่ได้เกี่ยวไรกับไอ้ที่เขียนนี่เลยว่ะ 555

เคยได้ยินกันป่ะ คำนี้ ...............

 

ไม่ค่อยจะรู้สึกแบบนี้เท่าไหร่ แต่พอความรู้สึกนี้หวนมาทีไร มันจะทำให้เรารู้สึกแย่ๆ ทุกที

 

ไม่ว่าจะทำอะไร ก็มีแต่เรื่องเก่าๆ วนเวียนเข้ามา

 

ลืมเรื่องที่อยากลืม นี่ยากจริงๆ  

 

.........

 

 

ไม่รู้จะพูดอะไร เพราะว่าความรู้สึกมันมีมากมายจนบอกไม่ถูก 

แล้วก็ไม่อยากคิดย้อนกลับไปด้วย กลัวจะมีน้ำตา 555

(ทั้งๆ ที่ ปกติไม่ค่อยร้อง แต่ก็ยังกลัว)

 

เอาเหอะ เด๋วจะยิ่งเลอะเทอะ ไร้สาระมากไปกว่านี้

 

ไปนอนดีกว่า การนอนคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราเลย เพราะเมื่อนอน ทุกอย่างก็จะหายไป

เราจะไปอยู่ในห้วงของความฝัน ที่มักจะมีแต่เรื่องดีๆ

 

อืม....... อยากนอนฝันไปนานๆ ไม่ต้องตื่นมาพบเจอกับอะไรที่ทำใจไม่ได้ซักที 

ใกล้จะได้ดูเรื่องนี้แล้ว .... ได้ยินมานานแต่ไม่รู้ว่าเป็นหนังเกี่ยวกับอะไร จนวันนี้เข้าไปอ่านใน hi5 เพื่อน ที่เคยทำงานที่ บาแรมยู

เพื่อนมันพูดถึงเรื่องนี้ ก็เลยตามไปอ่าน อิอิ เลยได้รู้ .....

 

จริงๆ เรื่องของเรื่อง อยากดูเพราะคนแสดงอีกแล้ว อิอิ ก็พี่พุฒอ่ะแหละ ไม่มีใคร .... แต่หนังก็น่าดูนะ เรื่องราว อธิบายไม่ถูก ไปอ่านกันเองแล้วกัน

 

ตุลานี้คงต้องไปดูให้ได้อ่ะ..... อิอิ

 

เด๋วให้ดูรูปพี่พุฒดีกว่า เท่ห์มากมาย .........

 

 

  

 

 

ใครหนึ่งคนก็ทำ  ทุกๆอย่าง ทุกหนทางเพื่อเหนี่ยวรั้ง  ไม่ต้องการร่ำลา
ใครอีกคนก็สร้าง  ปัญหา ทำทุกทางเพื่อจากลา  อยากให้รักจบไป 

ทุกทางออก  ไม่ว่าเธอนั้นจะทนอยู่  หรือฉันยอมแพ้ให้รักเราจบมันก็ปวดหัวใจ
ไม่มีทางไหนไม่ปวดร้าวยังไงก็เจ็บช้ำ ต่อให้ฉันจะพยายมซักแค่ไหน
ฉันไม่หมดรักเธอเองก็ยังอยากจากไป เหมือนไม่มีทางไหนที่ใจฉันไม่เจ็บ

เริ่มละครเรื่องนี้  ยังสวยงาม ในทุกคำที่บอกรัก  มันก็ยังฝังใจ
ในตอนสุดท้ายต้องพบเจอเรื่องเลวร้าย จบยังไงก็ช้ำ

 

ทุกทางออก  ไม่ว่าเธอนั้นจะทนอยู่  หรือฉันยอมแพ้ให้รักเราจบมันก็ปวดหัวใจ
ไม่มีทางไหนไม่ปวดร้าวยังไงก็เจ็บช้ำ ต่อให้ฉันจะพยายมซักแค่ไหน
ฉันไม่หมดรักเธอเองก็ยังอยากจากไป เหมือนไม่มีทางไหนที่ใจฉันไม่เจ็บ

ไม่มีทางไหนไม่ปวดร้าวยังไงก็เจ็บช้ำ ต่อให้ฉันจะพยายมซักแค่ไหน
ฉันไม่หมดรักเธอเองก็ยังอยากจากไปฉันไม่เหลือทางไหน
ถึงใจฉันจะรัก  ใจเธอก็ยังต้องการจากไป เหมือนไม่มีทางไหนที่ฉันไม่ต้องเจ็บ
ใครหนึ่งคนยังทำทุกๆอย่าง จบหนทางเพื่อเหนี่ยวรั้ง ไม่ให้เธอร่ำ...ลา
 

 

ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพราะมากมาย

โดนมั๊ย ไม่รู้ ก็อาจมีบ้างแค่บางอามณ์เวลาเหงาๆ

 

จำไว้....ยังไงก็ไม่เหมือนเดิม

เราเจ็บ เค้าก็ไม่มารับรู้ เราเป็นอะไร เค้าก็ไม่แคร์

อย่าอยู่กับอดีต อืม.....เข้าใจ???

 

ไม่ได้อัพมานานเลยแฮะ .... ไม่ค่อยว่างเลยอ่ะ รายงานเยอะแยะมากมาย แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

 

..... เสาร์ที่ผ่านมาไม่ได้ไปดู AF เซ็งจิต เพราะสนุกมากมาย แถมลงมาใกล้เนื้อใกล้ตัวอีก เสียดายเจงๆ

 

ดูอยู่ที่บ้าน นี่กรี๊ดไม่มันส์เลย น้องต้อลน่ารักที่สุด ร้องดีจริงๆ คิคิ เพลย์บอยได้ใจมาก หน้าตากลุ้มกริ่มด้วย

 

......จริงๆ ไม่รู้จะเขียนไร ช่วงนี้ชิวิตมีแต่รายงาน รายงาน และรายงาน นี่ไปมหาลัยตั้งแต่ จันทร์ถึงอาทิตย์ .... เยี่ยม!!!!

 

เฮ้อ....พูดแล้วก็เครียด ไปล่ะดีกว่า  

ได้ไปดูคอนเสริต์ AF อีกแล้ว อิอิ สนุกมากมาย ไปถึงตอน 6 โมงกว่า เดินๆๆๆๆ ตอนไปถึงฝนเพิ่งหยุด คนบางตามาก

หาของกินเรียบร้อย ก็เดินๆ ดูเสื้อ ดูของไปเรื่อยๆ ตอนหลังกัวเมื่อย เลยซื้อชอคโกแลตเย็นกินที่ร้าน ทรู คอฟฟี่ แล้วก็นั่งยาวเลย

เป็นความโชคดีด้วย เพราะฝนตก คนมาออกันเต็มเลย แต่ที่นั่งมีไม่พอ ไอ้เราก็นั่งชิวเลย สบายไป ช่วงนั้นเก้าอี้นี่เป็นของสำคัญมากๆๆๆ

ใครลุกนี่เสียม้าทันที 555

 

หลังจากนั่งอยู่พักใหญ่ นึกได้ว่าไม่ควรเอาของไปเยอะ เลยเดินตากฝนเอากระเป๋าไปเก็บที่รถ เอามาแต่มือถือ เงินก็ไม่เอามา 555

เพราะว่ามีเงินอยู่ 100 จะซื้อเสื้อก็ไม่พอ เลยไม่เอามาดีกว่า

 

2 ทุ่มกว่าๆ เข้า hall คราวนี้ได้ที่ยืนมุมใหม่ หลังจากส่องไว้แล้ว มุมนี้ดีกว่ามากๆๆๆ เห็นชัด โอเลยแหละ แต่มีไอ้หอคอยคู่ 2 คน ยืนแย่งอากาศ

เซ็งมาก เพราะมันตัวสูงจริง ที่สำคัญเกย์แตก แบบคือไม่ได้เกลียดเกย์ แต่ไอ้นี่ หุ่นไม่ให้ ตัวใหญ่ ล่ำ อ้วน แต่พอกรี๊ดมาทีมือไม้ออกท่ารุนแรงมาก

เต้นด้วย ส่วยตูดดุ๊กดิ๊ก เหอๆๆ คือ ไอ้ 2 คนนี้ ทำให้อากาศหายใจน้อยมาก

 

ตอนแรกที่ concert เริ่ม กร๊ดเยอะมากกกกกกกกกกกกก สักพักใจสั่น จะเป็นลมเอา อากาศมันไม่มีอ่ะ โดนแย่งหมด เลยต้องหยุดกรี๊ด พักเหนื่อย

ตอนนั้นเหนื่อยมาก แบบรู้เลย ถ้ากรี๊ดต่อไป ลมจับแน่ เลยต้องยืนดูเฉยๆ หุหุ

 

หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยกรี๊ดล่ะ แรงมี แต่กลัวเหนื่อย เพราะอากาศน้อยจัด .... ได้แค่โบกมือ กระโดด แต่ไม่กรี๊ด ยิ่งตอนไอ้ตี๋มาอยู่ตรงหน้า ยิ่งไม่กรี๊ดใหญ่

ไม่ชอบ ... สั้นๆ ง่ายๆ จบ แต่คนรอบข้างนี่ชอบตี๋เยอะโคตร เบื่อสุด ๆ ยืนผิดที่ ไปยืนตรงดงคนชอบไอ้ตี๋ .....

 

แต่จริงๆ concert สนุกนะ

- ลูกโป่ง ร้องดีมากกกกกก เพราะอ่ะ

- พะแพงก็โอ แต่ไอ้ที่เค้าบอกว่าเพี้ยนตรงคำว่า star เราฟังก็รู้อ่ะ ยังพูดอยู่ว่าเพี้ยน แรงถึงแต่เพี้ยน หุหุ แต่ภาพรวมนี่ดีมากก ไม่คิดว่าจำทำได้

- มิว ตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่เอาจริงๆ ดึงอารมณ์ไม่อยุ่อ่ะ เลยคิดเรื่องอื่นไป 555

- นัท ร้องเฉยๆ ฟังไม่รู้เรื่อง แต่สนุก เพราะท่าเต้น 555 โยกซะ เกย์แตกมากกกกกกกก ยิ่งตอนมาเต้นตรงหน้า จิกตาด้วย หุหุ

- ตี๋ ข้ามไปเลย เฉยๆ ไม่ได้ตั้งใจฟัง อืม .......

- รอดูคนนี้แหละ น้องต้อลที่รัก อิอิ เอาจริงๆ เสียงน้องดีมากกกกกกก แต่ว่าเราก็ไม่ค่อยได้กรี๊ดอ่ะ น้องเข้ามามาไม่ได้ ติดไอ้ปอมปอมเชียร์อ่ะ

แต่ก็ชอบ เพราะน้องน่ารัก 555

 

จะว่าไปชอบเพลงที่ร้อง 3 คนมากกว่า สนุกโคตรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 

 

วีคนี้ให้ลุ้นอีกแล้ว ... เกือบไปแล้วน้องต้อล เกือบหลุด ตอนเรียก v9 นี่น้ำตาคลอแล้ว เพื่อนบอกกล้องจับเลย คือถ้าอาต้อยประกาศ v9 ออก ชั้นได้ออกทีวีแน่

เพราะชั้นคงร้องไห้แน่นอนอ่ะ แต่แบบว่าคนที่ออกคือ อ้ายตี๋ อิอิ เราก็เลยร้องเย้ๆ ออกมา 555 กล้องเลยแพนไปที่อื่นแทน

 

เอาจริงๆ แล้วดีใจมาก แต่แสดงออกมากไม่ได้ ดงเสื้อแดง เด๋วจาโดนตื้บได้....

วันนี้เดินออกมาตั้งแต่น้องยังร้องเพลงธีมส่งไม่จบ เพราะไม่อยากไปยืนเบียดเสียดแย่งกันออก หุหุ

 

เป็นอีกวันที่ happy มากๆๆๆ อิอิ

 

ณ ตอนนี้ ง่วงมากกกกกกกกกกก ไปนอนแล้ว

เพิ่งเขียนเสร็จ (เท่าที่จะเขียนได้)  

ช่วงนี้งานเยอะ คิดแล้วก็เครียด..... ร่างกายก็ไม่ค่อยดี แย่จริง ต้องพยายามไม่เครียด ยิ่งเครียดยิ่งแย่!!!

 

แต่งานเยอะซะเหลือเกิน หรือเพราะดองมานาน ใกล้ส่ง แถมช่วงนี้ใกล้สอบแล้วด้วย เหอๆ ยังไม่ได้อ่านเลย

 

หุหุ เหนื่อยหน่ายกับชีวิต อ่อนล้ากัลรายงาน แต่ก็ต้องทำอยู่ดี

 

แล้วจะบ่นทำไม อืม ก้มหน้าก้มตา ทำต่อไป หุหุ

 

 

ง่า หาเรื่อง happy ดีกว่า นี่เลย

 

Song :: รู้กันในใจ
Artist :: AF4

ตั้งแต่วันที่เราผ่านมาพบกัน
เกิดคืนวันดีๆ ในความทรงจำ
ที่คอยย้ำเตือน ว่าเราไม่เดียวดาย

หลับตาลงทีไรยังคงรู้สึก
เก็บบันทึกเอาไว้ไม่เคยเลือนลาง
เรื่องราวทุกข์สุข ที่เราเคยแบ่งปัน

*แต่วันนี้...ไม่มีเธออยู่ วันนี้...ไม่ได้พบเจอ
แต่ว่าฉันยังคงเป็นห่วงเธอ
รู้ว่าเธอก็ห่วงฉันเหมือนกัน

**แม้ไกลห่างแต่ก็ไม่เคยเหินห่าง
ต่างก็รู้...รู้กันในใจ
ว่าลึกลงไป ที่สุดข้างในหัวใจ เราอยู่ใกล้กัน
ก็เหมือนทุกๆ วันที่ผ่านมา

อยากให้รู้ว่าฉันน่ะคิดถึงเธอ
และมีเธอคนเดียวที่อยู่ในใจ
ไม่ว่าเนิ่นนานเท่าไรไม่เปลี่ยนแปลง

(*, **)

เธอคือ คนที่สำคัญ ที่ฉันยังคงจดจำเวลาที่ดีไว้
เธอคือความประทับใจ ที่มันจะไม่มีวันจางหาย

(**,**)

ปั๊บปั๊บปาดีดา~

...ก็เหมือนทุกๆ วันที่ผ่านมา

เมื่อเสาร์ที่แล้ว ไปดู concert AF มาล่ะ อิอิ นัดกะเพื่อนไว้ที่ฟิวเจอร์บางแค ตอน 4 โมงเย็น แต่เพื่อนดันไม่ว่างเลื่อนไป 5 โมง

ไอ้เราก็เลยจะไปหาเพื่อนอีกที่จุฬาเลย ......... มันค่อนข้างวุ่นวาย สับสน ข้ามไปล่ะกัน 555

 

เอาเป็นว่าไปๆ มาๆ ออกจากบ้านต้องประมาณ 1 ทุ่มได้ ขับแป็บๆ ก็ถึงล่ะ อิอิ ตื่นเต้นมั่กๆๆ ยังไม่ทันเริ่มก็คิดแล้วว่าใครจะออก

แต่ภาระกิจแรกที่ต้องทำ คือ ต้องไปซื้อข้าวของให้พี่และน้อง หุหุ ฝากกันใหญ่ ตอนแรกกะว่าจะเดินเอามาเก็บที่รถ แต่เห็นมันนิดเดียวก็เลยไม่สนใจ

อ้อ....ที่สำคัญ คือวันนั้น แฟนคลับน้องต้อลกินเป็ปซี่ฟรีด้วย อิอิ ไปเอามาตั้ง 2 ป๋องแน่ะ 555

 

หลังจากนั้นก็เข้าไปนั่งรอให้ hall นั่งไปพักนึง อยู่ๆ คนบ้าลุกขึ้นกัน เลยต้องลุกไปด้วย ไม่รู้จะรีบทำไม อีกตั้งครึ่งชั่วโมง

พักใหญ่ concert เริ่ม ................. กรี๊ดมากกกกกกกกกกกกก น้องต้อลมายืนอยู่ตรงหน้า คู่กะพะแพงรอร้องเพลงธีม

น่ารักมากมาย ถ่ายๆๆๆ หยิบกล้องมาถ่าย แต่ไม่ได้เรื่องซักรูป เลยกรี๊ดอย่างเดียว.......หล่อมากกกกกกกกกกกกกกกกก

 

กรี๊ดตลอดเวลา 5555 ตรงที่ได้ยื่นนี่ จะว่าดีก็ดี (ถ้าน้องๆ มาเล่นด้วย) แต่ไม่ดีเพราะมันไม่สามารถถ่ายรูปได้ง่ายๆ อ่ะ โชคดีเอากล้องใหญ่ ซูม 22 เท่าไป

ก็เลยถ่ายน้องต้อลตอนนั่งรอร้องได้ อิอิ

 

จำไม่ได้ว่าเริ่มที่ใคร แต่เริ่มจากเพลงคู่ 2 คู่ ก่อน แล้วก็เริ่มจากผู้หญิง วันนี้ชอบพะแพงมากกกกกกกกก ร้องดี+entertain ดี มาเล่นตรงที่เรายืนบ่อย 555

ลูกโป่ง ก็ร้องดี ปุยฝ้ายก็โอนะ อิ๋งอิ๋งก็ดีอีก กำ..... เราว่าดีหมดอ่ะ เสียงมันดังด้วย แหกปากตะโกนร้องตามด้วย เลยไม่ค่อยได้ฟัง 555

 

อ้อ.....ระบบเสียงโคตรห่วย พูดได้คำเดียว ฟังเศรษฐากะcommentator พูดไม่รู้เรื่องเลย

 

ต่อด้วยผู้ชาย หรือ เพลงคู่ก่อนก็ไม่รู้อ่ะ แต่นั่นแหละ มิวก็โอเค มาเปิดเสื้อโชว์ด้วย 555 สนุก

นัท วันนี้เฉยๆ เต้นไม่สบตา ไม่มีส่งสายหาคนดูเลย ไม่รู้สึกไร เพลงมันง่ายด้วยอ่ะ อืม ก็เลยเฉยๆ

น้องต้อลสิ ..... จี๊ดมากๆ น่ารัก ร้อง เต้น ทำเสียงแหบด้วย สุดยอด ชอบมากกกกกกกก น้องมาเล่นด้วย ส่งจูบให้ด้วย น่ารักที่สุด อิอิ

ตี๋ ... คือไม่ชอบอยู่แล้ว เลยไม่ตั้งใจฟัง เพื่อนบอกร้องห่วย เอามันส์อย่างเดียว ก็ไม่รู้อ่ะ ไม่ชอบเลยไม่สนใจ หุหุ

 

ตอนน้องต้อลมายืนตรงหน้า นี่กรี๊ดไม่ลืมหูลืมตา กรี๊ดจนรู้สึกเหนื่อย น้องน่ารักเหลือเกิน จุ๊บๆๆ

 

ง่า ... ตอนสุดท้าย มีลุ้นซะงั้น เกือบน้ำตาตกแล้ว ตอนได้ยิน v9 เฮ้อ...ลุ้นอยู่ว่าขออย่าให้เป็นน้องต้อล และ มิวเลย แต่ก็ไม่ได้อยากให้ฝ้ายออกอ่ะ แต่ทำไงได้ ชอบ 2 คนนี้มากกว่า

 

สุดท้ายก็ยืนดูน้องๆ จนกลับหายไป เห็นตี๋มายืนตะโกนพูดกะแฟนคลับง่ะ ไม่รู้ใช่เรื่องนี้เปล่าที่โดนว่าน่ะ เหอๆ

 

แต่โดยรวม concert ดีนะ สนุก ได้กรี๊ดสุดๆ แหกปากร้องตาม มันส์ดี อิอิ แต่ระบบเสียงช่วยปรับปรุงหน่อยได้ป่ะ ห่วยจนไม่อยากให้อภัย

 

อยากไปดูอีก แต่อาทิตย์นี้ไม่ได้อ่ะ เสียดายจัง

 

ง่า...... ขอบคุณพี่เจี๊ยบอีกรอบ สำหรับบัตร concert นะคะ อิอิ ไว้จะขออีกนะตัว

เศร้ามาหลายวัน (ยกเว้นช่วงที่อยู่กะแม่) ห่อเหี่ยวมากๆๆๆ

 

แต่วันนี้ ้happy สุดๆ นัดกะจุด ตอน 10 โมงกว่าๆ แต่กว่าจะเจอกันก็ปาเข้าไป 11 โมงได้ ทำธุระ แล้วก็บึ่งไปสยาม

เดินเล่นเรื่อยเปื่อยรอก้อยที่รักมา.....ก้อยมาประมาณบ่าย 2 สนุกสนานกรี๊ดกร๊าดกันไป อิอิ หลังจากนั้นก็ไปแพลตินัม....

ก้อยช้อปไปเยอะมากกกกกกกกกกกกกกก ครั้งแรกเราว่าจะไม่ซื้อ แต่ก็ห้ามไม่ได้ ซื้อในที่สุด อิอิ

 

อิอิ อืม ขี้เกียจพิมพ์ต่อล่ะ เอาเป็นว่า happy ดี๊ด๊า มีความสุขมั่กๆๆๆๆ ชอบวันนี้จัง

ขอบคุณพี่เจี๊ยบสำหรับอาหารเย็นนะคะ

ขอบคุณ จุด ก้อย ด้วยอ่ะ อิอิ รวมถึงพี่ชง

 

อิอิ ลัลล้า ลัลล้า บ้าไปแล้ว

 

ช่วงนี้อัพ blog บ่อยเหลือเกิน ไม่ใช่ไรหรอก ก็แค่อยากระบายความบ้าบอและฟุ้งซ่านเท่านั้นเอง

 

เมื่อคืนไปค้างบ้านบิ๋มมา .......... ไปหาบิ๋มที่ทำงาน (รถติดมั่กๆๆ ก็ฝนดันตก) จากนั้นก็แวะไปกินข้าวแถวมหิดล (ไม่รู้อยู่แถวไหน แต่ไม่ใช่ศาลายา)

หร่อยมาก ต้มยำ รสชาติได้ที่ กลมกล่อม ไม่เผ็ดด้วย นี่คือไม่ได้สั่งด้วยนะว่าไม่เผ็ด ที่สำคัญถูก อิอิ เป็นมื้อแรกในรอบ 3 วันที่กินเยอะ เพราะก่อนหน้านั้นกินไม่ลง

 

อยู่กะบิ๋ม ก็ไม่ทุกข์ พอจะแอบคิด บิ๋มเห็นก็ถูกเบรกความคิดก่อนจะฟุ้งซ่าน ........ ดีๆๆ จริงๆ ไปค้างเนี่ย ไม่ได้มีไรทำเลยนะ แค่แบบ เออ!! มีเพื่อนอยู่ใกล้ๆ หันไปก็เจอ

แค่นี้ก็อุ่นใจแล้ว....ช่ววงนี้จิตใจอ่อนแอ..... ถอนหายใจวันละหลายรอบ จริงๆ มันดีขึ้นมาแล้วนะ ไม่งั้นเมื่อคืนคงร้องไห้แน่ๆ บิ๋มบอกอย่าทำตัวอ่อนแอเหมือนบิ๋ม

อย่าบิ้วตัวเองให้เศร้า .... อืม!! เราเข้าใจ พยายามอยู่นะ สิ่งสำคัญตอนนี้คือ อ่านหนังสือสอบ ทิ้งเรื่องทุกอย่างไปก่อน สอบเสร็จค่อยคิดใช่ป่ะ แหะๆๆ

 

จริงๆ แทบไม่ได้พูดกันเท่าไหร่ คือเหมือนมันรับรู้ได้ด้วยความรู้สึกน่ะ ถึงไม่พูดก็ไม่อึดอัด อยู่เงียบๆ ข้างๆ นั่งเล่นเน็ตกันไป .... ก็โอเคดีนะ ถึงบางครั้งชั้นจะแอบกลัวแกอึดอัด

แต่ชั้นคิดว่าแกก็คงไม่หรอก 555 ใช่ป่ะ????  แต่ชั้นชอบว่ะ ชอบอยู่กะเพื่อนที่รักอย่างแก มันเป็นความรู้สึกปลอดภัย รู้สึกดีอ่ะ อืม!!! ถึงจะไม่ได้โม้คุยกันทั้งคืน แต่มันก็ดีอ่ะ

ดีสำหรับชั้นในช่วงอารมณ์อ่อนไหวแบบนี้ ...... ขอบคุณมากนะ ..... อ้อ ชั้นคิดว่า ฮิมน่ะ เป็นคนดีนะ ชั้นรู้สึกได้ ดูเป็นคน friendly ดี  ก็ขอให้แกโชคดี สมหวังแล้วกันนะเพื่อนรัก

 

ตอนนี้กลับมาอยู่คนเดียว .... ก็รู้สึกแย่ลงอีกแล้ว แต่ไม่มาก ยังพอประคองได้อยู่ หุหุ ตั้งใจว่าจะอ่านหนังสือ อ่านไปได้  7 หน้า ก็มาเขียน blog ซะงั้น

ยังไงคืนนี้จะฟิต เพื่อตัวเอง เพื่อให้คำเตือนของเพื่อนไม่สูญเปล่า ..... อืม เราต้องรักตัวเอง เข้าใจล่ะ

 

เย็นนี้มีนัดกะหมุ่ย ไปให้มันด่าซะหน่อย ก็ดี ก่อนกลับบ้านอ่านหนังสือ หุหุ พยายามทำตัวไม่ให้ว่าง จะได้ไม่มีเวลาคิด เพราะถ้าว่าง ก็จิตตกทันทีล่ะ ช่วนี้เพื่อนๆ อาจถูกลบกวนบ่อยๆ

ถ้าไม่มีพวกแก ชั้นตายแน่ว่ะ รักพวกแกที่สุดเลย

 

ไปล่ะดีกว่า ใต้ตึกเสียงดังชะมัด เดี๋ยวไปหาไรทำก่อน หุหุ

 

จริงๆ ชั้นอยากเข้มแข็งเร็วๆจัง เมื่อไหร่จะผ่านช่วงเวลาแย่ๆ แบบนี้ไปซักทีนะ

 

คนเรามีมือ มีเอว มีคาง มีดวงตา มีขา

มีคอ มีแขน เรียงกันมา เรารู้ว่ามีหลายอย่าง
ทำไมเวลาเธอทำ มันโดนเป็นประจำ

เจ็บช้ำยังไง ก็ซ้ำเติมลงไป กับดวงใจดวงเดียว

พอแล้ว..กับใจนี้ เปลี่ยนที่ บ้างได้ไหม

ให้เจ็บที่ขาที่แขน ไป..ปวดที่ตรงอื่นแทนได้หรือเปล่า

แต่เธอก็ยังจะ ซ้ำ ซ้ำ ซ้ำ ซ้ำ เติมลงไป

ให้ ช้ำ ช้ำ ช้ำ ใจดวงนี้ ยิ่งมากครั้ง ก็ยิ่งช้ำ ยิ่งคุณทวี

บาดแผลในหัวใจลึกลงทุกที มันคงไม่มีวันหาย...

คนเรามีมือ มีเอว มีคาง มีดวงตา มีขา มีคอ มีแขน เรียงกันมา เธอไม่น่าทำอยู่ที่เดียว

 

......................

 

ชอบเพลงนี้มากๆๆ เสียงของป้างได้ใจสุดๆ แถมโดนด้วย
 

 

 

แต่แล้วก็ไม่มีทางที่เรา จะเข้าใจกันได้เลย
มันช่างโหดร้าย กับความรักที่ไม่สดใส
ที่เราเคยร่วมทุกข์ และเราเรียกสิ่งนั้นความสุข

ที่ฉันและเธอยังเคยมีใจ จะรักจริงใจทุกอย่าง
จะเข้าใจกัน แต่ความรักก็พลันอ้างว้าง
เมื่อทุกอย่างสลาย แยกกันไปจะเหลือก็เพียงความหลัง

รักเก่าๆ หนทางใหม่ๆ จะเลือกอย่างไหน เธอก็คงรู้เอง
หน้าเก่าๆ แล้วยังคิดร้าย ทำร้ายหัวใจ เก็บไว้ทำไมเล่าเธอ

ถ้าเธอเพียงถามใจตัวเธอเองดีๆ ว่าต้องการกันหรือเปล่า
เมื่อไม่มีใคร และคราวนี้คงมีแต่เรา
ที่จะตอบสิ่งนั้น เลือกทางเดินเส้นไหนให้กับตัวเอง

......................

 

อีกหนึ่งเพลงโปรดของเรา....ช่วงนี้ชอบมาเป็นพิเศษ

 

 

 

รู้แล้วว่าเราเลิกกัน รู้แล้วว่าเป็นเพียงเพื่อน
ฉันรู้และยังย้ำเตือนอยู่ในใจ ไม่หวังจะให้เหมือนเดิม
ไม่คิดที่จะเริ่มใหม่ เพราะรู้ว่ามันสายไป ไม่มีทาง

ที่ยังค้างคือความรู้สึก ที่มันลึกจนเกินจะเลือน
เพราะฉันมักจะเผลอใจ และคิดไปจนเกินเพื่อน
คล้ายๆ ว่ายังเลอะเลือน อยู่ในฝัน

ข้อตกลงที่เรามีอยู่ ฉันก็รู้และยังเข้าใจ
แต่มันลืมไป แต่มันเผลอไป ยั้งใจไว้ไม่ทัน
ลืมไปว่าไม่รักกัน ไม่เหมือนวันที่ผ่านมา

ฉันรู้ในคำสัญญา ฉันขอเพียงเวลาบ้าง
และแล้วมันค่อยจาง และจะหาย

ข้อตกลงที่เรามีอยู่ ฉันก็รู้และยังเข้าใจ
แต่มันลืมไป แต่มันเผลอไป ยั้งใจไว้ไม่ทัน
ลืมไปว่าไม่รักกัน ไม่เหมือนวันที่ผ่านมา

 

........................

 

อืม ... ลืมไปไม่รักกัน ... โทดที ที่เผลอใจ แต่เริ่มโอเคล่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องบางเรื่อง มันก็ยากที่จะพูด ยากที่จะบรรยายให้ใครได้รับรู้ถึงความรู้สึกนั้น.....

 

ซึ่งอารมณ์นั้น กำลังครอบงำอยู่ที่ตัวเราตอนนี้..... ทั้งๆ ที่รู้ว่ายังไงก็เป็นไปไม่ได้

คำพูดที่บอกออกมาก็ได้ยินเต็มๆ ไม่ใช่หรอ แต่ทำไมล่ะ ทำไมถึงทำไม่ได้

ก็เข้าใจดีแล้วไม่ใช่หรอ.....คนอื่นทำได้ ทำไมเราทำไม่ได้ !!!!

 

หรือเราเข้มแข็งไม่พอ ซึ่งก็คงจะจริงแหละ เรายอมรับว่าเราเข้มแข็งไม่พอ ....

ก็เวลาที่ผ่านมามันมีค่าเกินกว่าจะลืมได้.....แล้วจะทิ้งมันไปหรอ จะให้ลืมมันไปหรอ ทำไม่ได้หรอก

 

มันไม่ใช่จมปลัก ... แต่เพราะว่าอดีตมันหวานหอม ก็เลยไม่อยากทิ้ง ไม่อยากลืม ....ผิดหรอ

 

เฮ้อ!!! ตอนนี้มันเป็นเวลาที่ต้องเขียน compet ไม่ใช่ มาเขียนอะไรแบบนี้ เข้าใจมั๊ย????

 

ก็มันไม่สบายใจนี่นา อารมณ์อยู่ในสภาวะไม่ปกติ ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ขอโทดจริงๆ .........

คิดถึงใครซักคน ..... อย่างในเพลงพี่พุฒนี่แหละ เฮ้อ!!!! เศร้าใจ

เช้าตื่นมาไปงานรับปริญญาอร.....สวยเชียวนะแก (แต่ปกติ แกก็สวยอยู่แล้ว หุหุ) ดีใจด้วยน๊าจ๊า สรุป...ไปดูหนังป่ะ 555 เค้าฝากชั้นชวนแก อิอิ

หลังจากนั้นก็เลยไปอนุสาวรีย์ ไปเดินดูเสื้อผ้าเล่นๆ เกิดกลัวระเบิดขึ้นมาซะงั้น เห็นถุงดำแล้วใจสั่น กำจริงๆ ก็เลยรีบกลับบ้าน 555

 

ถึงบ้านอย่างปลอดภัย ตั้งใจเต็มที่ อ่าน pet care วิชา compet ....... ได้ 2 หน้า หลับยาวซะงั้น นี่เพิ่งตื่นมาเนี่ย ดู AF ซะหน่อย

ตื่นเพราะได้เวลากินข้าว หุหุ เดี๋ยวจะอ่านต่อล่ะ พรุ่งนี้มีภาระกับ SCM แล้วก็ต้องเอากล้องไปซ่อมอีก วุ่นวายว่ะ แต่ก็ดี รีบๆ ทำให้จบๆ

 

เกือบลืม มีการบ้าน consumer อีก ต้องรีบทำให้เสร็จ หุหุ เดี๋ยวคืนวันเสาร์ก็ต้องดู AF ด้วย หุหุ  

 

 

ช่วงนี้ตารางแน่นจิงๆ แน่นเพราะนอน 555

 

 

ไปล่ะ อ่านๆๆ

 

 

รูปนี้ตอนกะลังอ่าน + คุยโทรสับ หุหุ

 

ดองไว้นาน ขี้เกียจเขียน ช่วงนี้เรื่อยเปื่อยจริงๆ วันหยุดก็เอาแต่นอนๆๆๆๆๆๆ

นอนกินบ้านกินเมือง หุหุ น่าเกลียดจริงๆ

 

ว่าจะถอดเทปSCM ก็ไม่ได้ทำซักที จนจะสอบมิดเทอมอยู่แล้วเนี่ย ตัวขึ้นขนแล้ว เหอๆๆ

 

วันนี้ได้ยินแต่เรื่องไม่ดีเลย จริงๆ ก็ไม่ได้เลวร้ายไรหรอก แต่ก็นะ เฮ้อ!!!! .............ช่างมันเถอะ แต่ช่วยให้มันผ่านไปซักทีได้มะ

ขอข่าวดีบ้างเหอะ......

 

วันนี้เรียนเหมือนไม่ได้เรียน ไม่รู้จะขนปากกาไปทำไม แทบไม่ได้ใช้เลยน่ะ .... ทำเคสในห้อง ก็หมดเวลาแล้ว หุหุ เหมือนเป็นวันว่างเจงๆ

 

โชคดีตอนบ่ายได้เริ่มเขียน proposal ซักที ดองมานานเหมือนกัน เกือบเสร็จล่ะ แต่ก็ยังไม่ 100% บางเรื่องยังเขียนไม่ได้อ่ะ

แต่คงต้องรีบล่ะ ไปบอกอ.ไว้นานแล้ว เดี๋ยวเค้าจะหาว่าหายไปเลย ........

 

หวังว่าคืนนี้คงได้ถอดเทป SCM นะ ขยันหน่อยเหอะ Bowe ใกล้ mid แล้วนะ ยังทำตัวอืดอาดอยู่ได้ !!!!!!!

 

หุหุ จะทำได้จิงเปล่าหว่า...... ไปล่ะ ..... มันไร้สาระจริงๆ ด้วยว่ะ หุหุ

 

 

ตอนนี้นั่งอยู่ในห้องสมุด.....เข้ามาอ่าน "jet blue" ที่ผลัดผ่อนมานานมากล่ะ

หุหุ ยังไงก็ยังขี้เกียจอ่านอยู่ดี อ่านไปนิดๆ ก็เล่นเน็ต อ่านต่ออีกนิดก็เข้าเวป เฮ้อ... เมื่อไหร่จะจบซักทีเนี่ย

 

ขี้เกียจอ่านแล้วง่ะ เหอๆๆๆๆ

 

ไม่มีไรได้ใจซักอย่าวันเนี้ยอ่ะ ทุกอย่างขวางหูขวางตาไปหมด หงุดหงิด อึดอัด ฟึดฟัดชะมัด

 

เบื่อเบื่อเบื่อ............ 

 

 

 

วันก่อนเพิ่งมาดูเรื่องนี้ พอดีว่างๆ ไม่มีไรทำ ก็เลยลองหยิบมาดู ..... ซีรี่ย์เรื่องนี้ทำมาจากการ์ตูนขายดีของนักเขียนการตูนชื่อดัง Adachi Mitsuru 

 

ฮิโร คุนามิ พิชเชอร์ ทีมแชมป์เบสบอลระดับประเทศตอนมัธยมต้น เมื่อจบชั้นมัธยมต้น หมอบอกว่าข้อศอกมีปัญหาไม่สามารถเล่นเบสบอลได้อีก จึงได้ย้ายมายัง โรงเรียนมัธยมปลาย เซนซาวะ โดยสมัครเข้าชมรมฟุตบอล โดยย้ายมาพร้อม โนดะ อะซูชิ คู่หูจากทีมแชมป์สมัยมัธยมต้น โดยโนดะก็ไม่สามารถเล่นเบสบอลได้เช่นกันเนื่องจากหมอบอกว่าหลังมีปัญหา จึงไม่ได้เข้าชมรมเบสบอลเช่นกัน

     โคกะ ฮารุกะ ผู้จัดการทีมชมรมเบสบอล ของโรงเรียนเซนวาวะ ผู้ชื่นชอบเบสบอลมาก แต่สมาชิกในชมรมตอนนี้ เป็นทีมที่ไม่เป็นระเบียบและอ่อนหัดมาก ได้นัดแข่งกับทีมเบสบอลอื่น แต่ก่อนวันแข่งได้ถูกเขายกเลิก เพราะไม่อยากแข่งด้วย คิเนะ เรียวทาโร่ กัปตันทีมเบสบอลผู้หลงรักฮารุกะ จึงเสนอกับ ฮารูกะ ว่าจะให้ทีมฟุตบอลมาแข่งเบสบอลด้วย โดยมีข้อแม้ว่าถ้าชมรมเบสบอลชนะ ฮารุกะ ต้องย้ายไปเป็นผู้จัดการทีมฟุตบอล โดยในวันแข่งชมรมฟุตบอลทำคะแนนนำชมรมเบสบอลไปขาดลอย และยังทำท่าทางดูหมิ่นทีมชมรมเบสบอล ทำให้ ฮิโร คุนามิ ทนไม่ได้จึงขอลาออกจากชมรมฟุตบอลและย้ายไปร่วมทีมเบสบอล พร้อมโนดะ อะซุชิ เพื่อนสนิทจึงย้ายไปร่วมทีมด้วย โดยเมื่อทั้งสองคนเข้าไปร่วมทีมเบสบอลได้ทำคะแนนไล่ฟุตบอลจนเกือบทันแต่แพ้ไป 1 แต้ม หลังจากวันแข่ง โคกะ ฮารุกะ จึงได้ตามไปขอให้ คุนามิ และ โนดะ เข้าชมรมเบสบอล แต่ทั้ง 2 ปฎิเสธเพราะหมอบอกว่าทั้งคู่บาดเจ็บไม่สามารถเล่นเบสบอลได้ ต่อมาทั้งคู่ได้รู้ว่า หมอที่รักษาตนเป็นหมอปลอมต้มตุ่น จึงช็อคมากจึงไปโรงพยาบาลให้ตรวจดูถึงได้ทราบว่าทั้งคู่ปกติดีไม่มีอาการบาดเจ็บ ในที่สุดจึงเข้าชมรมเบสบอล

     เมื่อเข้าชมรมเบสบอล ฮิโร คุนามิ ได้ตามหาคนในโรงเรียนมาร่วมทีมเพิ่ม เพื่อมุ่งสู่การแข่งระดับประเทศ โดยได้ คิเนะจากชมรมฟุตบอล ย้ายมาร่วมทีมด้วย และได้ลูกชายผู้อำนวยการโรงเรียนมาร่วมทีมด้วย แต่ผู้อำนวยการโรงเรียนจะยุบชมรมเบสบอล เนื่องจากไม่อยากให้ลูกชายเล่นเบสบอล ในที่สุดจึงได้ตกลงกับผู้อำนวยการว่าให้แข่งกับโรงเรียนมัธยมปลาย เมวะ ถ้าชนะจะให้ตั้งชมรม แต่ก็พลาดแพ้แต่ผู้อำนวยเห็นว่าลูกตนเองอยากเล่นเบสบอลจริงๆ จึงยอมให้ตั้งชมรมเบสบอลได้ ต่อมาผู้อำนวยการได้ติดต่อโค๊ชมาคุมทีมโดยเป็นพี่ชายของฮารุกะ และได้เปิดรับสมัครคนเข้าชมรมเพิ่มขึ้นและฝึกอย่างเป็นระบบ ทำให้ผู้เล่นในทีมดีขึ้น

     ในปีแรกของชั้นมัธยมปลาย โรงเรียนเซนซาวะ นำทีมโดย ฮิโร คุนามิ ฟิตเชอร์ผู้ขว้างลูกได้เร็วและแรงมาก สามารถพาทีมผ่านรอบคัดเลือกระดับจังหวัดไปแข่งระดับประเทศได้ พร้อมกับโรงเรียน เมวะ ที่นำโดย ฮิเดโอะ ทาจิบานะ จอมตีโฮมรัน เพื่อนร่วมทีมสมัย ม.ต้น ผ่านเข้าไปแข่งระดับประเทศเช่นกัน แต่แล้วในการแข่งระดับประเทศปีแรกนี้ โรงเรียนเซนซาวะ พลาดตกรอบแรกเนื่องจาก ได้รับบาดเจ็มที่ขา และโรงเรียนเมวะ ที่นำโดย ฮิเดโอะ สามารถพาทีมไปแข่งที่ สนามโคชิเอ็น ที่ทุกคนใฝ่ฝันได้สำเร็จ และสามารถชนะเลิศระดับประเทศด้วย

    ต่อมาในปีที่สองของมัธยมปลาย โรงเรียนเซนซาวะ ที่นำโดย ฮิโร คุนามิ สามารถพาทีมได้แชมป์ระดับประเทศได้สำเร็จ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้แข้งกับ โรงเรียน เมวะ เนื่องจาก ฮิเดโอะได้รับบาดเจ็บ และตกรอบไปก่อนแล้วทำให้ทั้งสองทีมอดแข่งกัน

     ต่อมาในปีที่สามของมัธยมปลาย โรงเรียนเซนซาวะ และ โรงเรียนเมวะ ก็ได้เจอกันในรอบชิงชนะเลิศที่โคชิเอ็น และเป็นการเจอกันครั้งแรกของ 2 ยอดผู้เล่น ฮิโร คุนามิ ฟิตเชอร์ยอดเยี่ยม ปะทะกับ ฮิเดโอะ ทาจิบานะ จอมตีโฮมรัน และในที่สุด ฮิโร คุนามิสามารถพาโรงเรียน เซนซาวะชนะเลิศได้สำเร็จ

     หลังจากจบชั้นปีที่สาม ทุกคนก้าวไปสู่ความฝัน ต่อๆไปของแต่ละคน โดย ฮิโร คุนามิ และ ฮิเดโอะ ทาจิบานะ ก้าวไปสู่การเป็นนักเบสบอลอาชีพ และโคกะ ฮารุกะก็ฝันอยากจะเป็นแอร์ฮอสเตส ส่วนอามามิยะ ฮิคาริก็ไปเรียนต่อ พร้อมทั้งเพื่อนๆทุกคนที่เรียนจบปีสาม ก็แยกย้ายกันไปสู่ความฝันต่อๆไปของแต่ละคน

 

 

 

 

 

 

ปิดท้ายด้วยรูปจาการ์ตูน

 

 

 

 

 

 

เมื่อวานนัด กะเพื่อนที่เขมะ หลังจากไม่ได้เจอกันมานานมากๆๆๆๆๆ  ทุกคนเหมือนเดิม อิอิ ที่สำคัญคราวนี้อุ๊มาได้

จริงๆ ต้องยกความดีความชอบให้ไอ้หมุ่ย .... นัดมาได้ขนาดนี้ !!! เยี่ยม  งั้นคราวต่อไป แกตัดการนะ อิอิ

 

นัดกันตอน 6 โมง แค่เจอกันก็เม้าท์สนั่นเมือง แล้วดันไปกินฟูจิ เค้ากินกันแบบเงียบๆ แต่พวกเรากรี๊ดกร๊าด วี๊ดว๊าย ดังลั่นร้าน

พนักงานคงอยากเดินมาด่า เพราะคุยกันเสียงดังมากๆๆ ถึงมากที่สุด พอเงียบปุ๊บ ร้านก็เงียบกริบ ไม่รู้คงในร้านได้ยินกันไปถึงไหน 555

 

เม้าท์สนั่น ใครเปิดประเด็น ทุกคนเสริมได้ ไม่เว้นแม้กระทั่งไอ้อร เดี๋ยวนี้ริอาจเม้าท์แตก อิอิ

 

สนุกมากๆๆๆ อ่ะ เมื่อคืน ดีใจมากๆๆ ที่ได้เจอพวกแกนะ ทุกครั้งที่กลับมาเจอกัน ช่วงนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่วิเศษมากๆๆ

มีความสุข คุยกันได้โดยไม่ต้องคิดอะไร ทุกอย่างมันไหลลื่นต่อเนื่องเกือบ 4 ชั่วโมงที่อยู่ด้วยกัน โคตร happy เลยว่ะ

จริงๆ อยากนัดพวกแกบ่อยๆ เจอกันเดือนละครั้งก็ดี คิดถึงมากๆๆๆ  

 

คิดแล้วก็อยากกลับไปเป็นเด็กมัธยมว่ะ อิอิ .... มิส มิส มิส

 

ไอ้อร ...เกาะเสม็ด เป็นคนคิด สานต่อด้วยนะ 555

แม่บิ๋ม ... ขอบใจมากที่บอกชั้นว่าต้องตื่นเช้าตอนถึงบ้านเนี่ย .... แต่ถ้าไม่ได้เศษเหรียญแก ชั้นกลับไม่ถึงบ้านว่ะ

ก้อย รูปๆๆๆๆๆ ส่งมาให้ด้วย แกไม่เคยส่งมาเลย

จุด หุหุ ขอซักคนได้มะวะ คนของแกน่ะ 555

อุ๊ ... ดีใจมากๆๆ ที่อุ๊มากอ่ะ จุ๊บๆๆ

หมุ่ย ความดีความชอบทั้งหมด ยกให้แกเลย เก่งว่ะ แต่จะเก่งมากกว่านี้ ถ้าแกจัดเลี้ยงรุ่นได้  อิอิ

 

และเพื่อนๆ คนอื่นๆ ที่เป็นประเด็นถูกเอาขึ้นมาพูดถึง 55 รู้สึกเกือบครบทั้งรุ่น อิอิ

 

รักพวกแกมากๆๆๆๆ แล้วเจอกันใหม่งานรับปริญญาบิ๋ม อีก 1 เดือนเท่านั้น 555

 

 

เพิ่มเติม ไปดูรูปได้แล้ว..... อิอิ จริงๆ ก็ส่งให้ครบทุกคนแล้วอ่ะนะ หุหุ

 

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ต้องอ่านหนังสือสอบ ..... แต่ไม่รู้ทำไมขี้เกียจได้ขนาดนี้ ....

อ่านไปนิดนึงก็หลับ .... อ่านอีกนิดก็หิว อีกนิดก็เบื่อ.....

 

ไปไม่ถึงไหนซักที .... เมื่อวานตั้งเป้าไว้ต้องอ่านให้ได้ 8 บท แต่อ่านไปได้แค่ 5 บท ก็นอนแล้วง่ะ

 

เฮ้อ...ขี้เกียจจัง แทนที่จะตั้งใจ แต่ดันมานั่งเล่นเน็ตอยู่นั่นแหละ

 

เซ็งวุ๊ย กรี๊ดๆๆ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

 

 

บ้าไปแล้ว เหอๆๆๆ